writer's block

ഞാൻ എങ്ങനെ എഴുത്തും ..എനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ഭീകരമായ കാഴ്ചകൾ എന്നെ നിസ്സഹായനാക്കുന്നു..യഥാർത്ഥത്തിൽ ഞാനും അവരിൽ ഒരുവനാണ്..എനിക്ക് എന്റെ ഉള്ളിലെ നോവുകളെ പറ്റി പറയണമെന്നുണ്ട്, പ്രേമ നൈരാശ്യം സാഹിത്യത്തിനു പറ്റിയ വിഷയമാണ്‌ ..പക്ഷെ ഞാൻ എങ്ങനെ എഴുത്തും ..ഇന്നലെ വഴി വക്കിൽ കണ്ട ആ വയസ്സനായ ഭിക്ഷകന്റെ തീക്ഷണമായ നോട്ടം..ഹോ ..എന്റെ ബോധമണ്ഡലം ചൂഴ്ന്നിറങ്ങി അസ്തിത്വത്തെ ദഹിപ്പിച്ചു കളയുന്ന നോട്ടം..എല്ലാം നഷ്ട്ടപെട്ടവനാണു ഏറ്റവും വല്യ ധൈര്യശാലി എന്നെനിക്കു തോന്നുന്നു ..എനിക്ക് ഭയമാണ്..അയാളുടെ മുഖത്ത് ഞാൻ കണ്ട സമുദ്രം പോലെ ശാന്തമായ സത്യം, അത് അതൊരു വിപ്ലവമാണ്..കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച പീടികയുടെ അടുത്തുള്ള മരച്ചോട്ടിൽ കത്തുന്ന വെയിലത്ത്‌ ആരുമില്ലാതെ ഉറങ്ങുന്ന ആ പിഞ്ചു കുഞ്ഞിനെ പറ്റി ഒര്കുമ്പോൾ എനിക്ക് കിട്ടിയ ഈ ജീവിതം മനോഹരമെന്നു എഴുതി വെക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല സുഹൃത്തേ ...കമ്മ്യൂണിസ്റ്റും അനാർക്കിസ്റ്റും എല്ലാം സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ അടിവാരം വരെ കുത്തി തോണ്ടി സിദ്ധാന്തങ്ങൾ രചിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ യാതാർത്ഥ്യമെന്ന വസ്തുത ഞാൻ അറിയാതെ കണ്ടു പോയി ...ഇനി എന്റെ കണ്ണുകള കുത്തി പൊട്ടിച്ചാലേ , ഓർമ്മകൾ കരിച്ചു കളഞ്ഞാലെ എനിക്കെഴുതാൻ പറ്റു ..

" കൊള്ളാത്ത മഴ എന്തിനു കൊള്ളാം"

എന്തൊരു നാടാ ഇത്, ഒടുക്കത്തെ കൊതുകും ഉഷ്ണവും. ഞാൻ സഹികെട്ട് അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. അമ്മ പെട്ടെന്നാണ് ദേഷ്യപെട്ടതു. 'നീ ഇപ്പൊ വല്യ ബാംഗ്ലൂർകാരൻ ആണല്ലോ സ്വന്തം നാടും പരിസരവും മോശം. എനിക്കിപ്പോഴും ഓർമയുണ്ട് വല്യവധിക്ക് തിരുവനന്തപുരത്ത് പോയി തിരിച്ചു എത്താറാകുംമ്പോഴെ നീ പറയും ഹോ നമ്മുടെ വീടെത്തി എന്ന്'. ഞാൻ വെറുതെ ഒരു ഇളിച്ച ചിരിയിൽ അതിന്റെ മറുപടി ഒതുക്കി.

'ഇത്ര പെട്ടെന്ന് നിനക്ക് അവടെ പോയിട്ട് എന്താ ആവശ്യം മോനെ?' ടിക്കറ്റ്‌ ബുക്ക്‌ ചെയ്തോണ്ടിരുന്നപ്പോ അമ്മ ചോദിച്ചു. പോയിട്ട് നൂറു കൂട്ടം കാര്യമുണ്ട് അമ്മെ (എന്താണെന്നു എനിക്ക് പോലുമറിയില്ല) പക്ഷെ ഇവടെ ഇനി അധികം നിന്നാലും വല്യ രസമില്ല എന്ന് തോന്നി.

പോകാറായപ്പോൾ ആണ് അവൻ എത്തിയത്. 'മോനെ ട്ടെറസിലെ വാതിലിൽ തടി പലക എടുത്തു വേക്ക്, ഇല്ലെങ്കിൽ അകത്തു വെള്ളം കേറും' എന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞപോല മഴയുടെ കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്. തിരക്കിട്ട് ചാറ്റ് ചെയ്ത ഫേസ് ബുക്ക്‌ സുഹൃത്തിനോട്‌ be  right  back പറഞ്ഞു പലക എടുത്തു വെക്കാൻ മുകളിലേക്ക് ഓടി . 

അവൻ അങ്ങനെ നിന്ന് പെയ്യുകയാണ്. ട്ടെറസിൽ അങ്ങനെ വെള്ളം കെട്ടി കിടകുകയാണ്. പോപ്പിന്സ് സിനിമ എന്നെ ഒര്മിപിച്ച ആ വരികൾ മനസ്സിൽ വന്നത് പെട്ടെന്നാണ് "കൊള്ളാത്ത  മഴ എന്തിനു കൊള്ളാം" 

അപ്പൊ തോന്നിയപോലെ അങ്ങ് ഇറങ്ങി നിന്നു . പണ്ടാരം, തണുത്ത വെള്ളം വീണപോഴേ മതിയായി. തിരിച്ചു കേറി പോകാം ചുമ്മാതല്ല ഫേസ്ബുക്കിലും മറ്റും രസികന്മാർ മഴ  മഴ സ്റ്റാറ്റസ് ഇടുന്നവരെയും പുചിക്കുന്നത് . എനിക്കും പോയി 2 തെറി എഴുതണം ഈ മഴയെ പറ്റി . പക്ഷെ...എന്തോ..തിരികെ കയറാൻ തോന്നിയില്ല. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അരവിന്ദ് സ്വാമിയായി മാറി " ചക്കരവാഗമൊ മഴയയ്  അറുന്ധുമാം നാൻ സക്കരവാഗ പറവയ്യ് ആവെനോ ,...... ചിന്ന ചിന്ന മഴ തുള്ളിഹൽ സെര്ത് വെയ്പെനൊ " 

ഡാൻസ് ഇഷ്ടമുള്ള ഞാൻ സിനിമയിലെ പോലെ ആ മഴയത് നിന്ന് എന്റെ 'കിടിലൻ' സ്റ്റെപ്സ്  ഒക്കെ ഇട്ടു നല്ലോണം പാട്ട് പാടി ഡാൻസ് ചെയ്തു ..ഒരു അഞ്ചാം ക്ലാസിനു ശേഷം ആദ്യമായി.  മുറിക്കുള്ളിലെ വീർപ്പുമുട്ടികുന്ന ചൂട് ഞാൻ മറന്നു , ഫേസ് ബുക്കിൽ   എന്നെ കാത്തിരുന്ന സുഹൃത്തിനെ  ഞാൻ മറന്നു, അവനോടു സംസാരിച്ചോണ്ടിരുന്ന ജീവിത പ്രശ്നങ്ങൾ ഞാൻ മറന്നു 

എടാ ചെറ്റകളെ ഏതവന മഴയെ പുച്ഛം? ആദ്യം പോയി നല്ല ഒരു മഴ കൊള്ള്  എന്നിട്ട് നിനകൊക്കെ അതിനെ തെറി വിളിക്കാൻ പറ്റുമോ എന്ന് നോക്ക് . നമ്മുടെയൊക്കെ സ്വത്വമാട മഴ , നമ്മടെ പൈതൃകം. അവിടെ ആ മഴ കൊണ്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നപ്പോ ഞാൻ അനുഭവിച്ച മൂഡ്‌സ്വിങ്ങ്സ് ..അനിർവചനീയം!

എന്നോട്ടൊപ്പം മഴ നനഞ്ഞ എന്റെ വീടും അടുത്തുള്ള കാടും കുളവും കുതിര്ന്ന കരിയില കൂട്ടവും നെല്ലിമരവും എല്ലാം എന്റെ കളികൂട്ടുകാർ ആയിരുന്നു എന്നാ തിരിച്ചറിവ്..ഞാൻ ഇനി അടുത്ത തവണ വരുമ്പോഴും ഇവർ  എന്നെ കാത്തിരിക്കും .. ഇവര്ക്ക് അന്നും ഇന്നും ഞാൻ ക്ളികുട്ടി തന്നെ ..എന്റെ അമ്മയെ പോലെ ഞാൻ വളരുന്നത്‌ കണ്ടു നിന്നവർ ..സത്യം പറഞ്ഞാൽ  ഈ നാടിനെയും വീടിനെയും തെറി പറഞ്ഞു സ്വപ്നങ്ങളുടെ എന്ന് ഞാൻ കരുതിയ ഒരു നഗരത്തിലേക്ക് ഒളിച്ചോട്ടം, വിഷമം തോന്നി,  ഗ്രിഹാതുരത്വം  തോന്നി , മഴ കൊള്ളാൻ തോന്നിയ തീരുമാനത്തിൽ സന്തോഷം തോന്നി  (സത്യം പറഞ്ഞാൽ  എനിക്കൊരു കൊച്ചുണ്ടാവുംപോൾ അതിനെയും നല്ല പോലെ മഴ നനയിക്കണം  എന്ന് വരെ തോന്നി)

After all , കൊള്ളാത്ത മഴ എന്തിനു കൊള്ളാം 

സ്വയം പ്രേമം

ഇതൊരു ഓണ്‍ലൈൻ ആഭിചാരമല്ല 

ഒരു  അല്പന്റെ ജൽപനം? ഏയ്‌ അല്ല അല്ല 

നിമിഷങ്ങളിൽ നിന്ന് നിമിഷങ്ങളിലേക്ക് പടരുന്നു മൂകത 

തന്റെ പ്രതിബിംബത്തിലേക്ക് നോക്കി നെടുവീർപ്പിട്ട നാർസിസസ്സിനെ പോലെ 

ഞാൻ അപ്‌ലോഡ്‌ ചെയ്ത ആ പ്രൊഫൈൽ ചിത്രത്തെ, എന്നെ..  ഞാൻ ഇങ്ങനെ നോക്കി ഇരുന്നു 

ഒരു ലൈക്‌ വരുവാൻ , ആ ഒഴിഞ്ഞ പാതയിൽ ഒരു നോട്ടിഫികെഷൻ വരുവാൻ കണ്ണുകൾ വെമ്പി 

പുച്ചമാണ് അല്ലെ? എന്നെ ആരും പ്രേമിക്കാൻ ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട് ഞാൻ ഒന്ന് സ്വയം പ്രേമിച്ചു  കൊള്ളട്ടെ സഹജീവി .... 

P.S  ഒരു ബോംബേയ്  രണ്ടു ബോംബേയ്  മൂന്നു ബോംബേയ്  എന്ന കണക്കിൽ  ലൈക്‌ വന്നു തുടങ്ങിയിടുന്ദ് മാന്യ 

അവൾ  പിറന്നത്‌ ബന്ധനത്തിൽ ആയിരുന്നു.. അറുത കളഞ്ഞ പൊക്കിൾകൊടിയുടെ സ്ഥാനത് പിടിച്ചു നടത്താൻ കരങ്ങൾ വന്നു.. അവളുടെ  ചിന്തക്ക് വിലക്കായും പ്രവർത്തിക്കു കുറുക്കായും ചെങ്ങലകൾ അവളെ  വരിഞ്ഞു മുറുക്കി...മതം,  കന്യാകത്വം , പ്രണയം, വിപ്ലവം, ഓർമ്മകൾ.. കാലങ്ങൾക്കിടയിലെ ഇടനാഴിയിൽ  കട്ട പിടിച്ചു നില്കുന്ന മിഴിനീർ നിഴലുകൾ പോലെ കണ്ണികൾ കൂടി കൂടി വന്ന ചെങ്ങലകൾ ... അവ വലിഞ്ഞു മുറുകും  തോറും അവളുടെ  സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക് മേൽ  ഇരുൾ  പരന്നു...

 നിശാഗന്ധി മണക്കുന്ന ഭൂമിയെ മഞ്ഞു കെട്ടിപുണർന്ന  ആ രാത്രി മദ്ധ്യത്തിൽ പൊടുന്നനെ  ആ ചെങ്ങല്ലകൾ ഓരോന്നായി അഴിഞ്ഞു വീണു... നീലയും ചുവപ്പും കുറുകി  കിടന്ന ആകാശത്തേക്ക് ഒരു മഞ്ഞു നക്ഷത്രമായി അവൾ ഉദിച്ചുയർന്നു .. ശാന്തത മുറ്റി  നിന്ന ആ മുറിയിൽ  അവളെ സ്വതന്ത്രയാക്കിയ കയറിൻ കഷ്ണം ഒരു വിജയ കൊടി  പോലെ ആടി  നിന്നു

അരുണം

വരികൾക്ക് അർത്ഥമില്ല , നിദ്രയ്ക്ക്  ആഴമില്ല ,

നിശക്ക് യാമങ്ങളില്ല ...

ഗന്ധമില്ലാത്ത പൂവുകളിൽ  ചിറകറ്റ  ശലഭങ്ങൾ..
മഴ ഇറ്റിയ ചില്ലക്ക് ഏകാന്തത മാത്രം  വിടയായ്  നല്കി അവസാനത്തെ ഇലയും നിലാപക്ഷിയും  കൊഴിഞ്ഞു പോയ്‌ ..

ആത്മാവിന്റെ ഋതുക്കളായ വികാരങ്ങൾക്ക്‌ മറവിയിൽ അനശ്വരത .. 

നിശയിലകലെ

ഞാന്‍ മരിച്ചു മണ്ണ് പൂകിയാല്‍  എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ സ്ഥാനത് ഒരു ചെടി കിളിര്‍ക്കും , അതില്‍ ഞാന്‍ പറയാന്‍ ബാകി വെച്ച വാകുകളും തരാന്‍ മറന്ന സ്നേഹവും പൂവിടും. നിനക്ക് ദിനവും ഇറുത്തു  ചൂടാന്‍ എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഗന്ധമുള്ള പൂക്കള്‍...

ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച കയ്യ്കള്‍ വിടുവിച് അവള്‍ കുണുങ്ങി ചിരിച്ചു.. "അയ്യേ പുരുഷന്മാര്‍ ചെടിയും പൂവുമൊന്നും ആവില്ല. നിങ്ങള്‍ കാറ്റത്ത്‌ പാറി നടക്കുന്ന അപുപ്പന്താടികള്‍ ആയി മാറും. നീ പറനെന്റെ കയ്യില്‍ വരുമ്പോ ഞാന്‍ ഒരു ഉമ്മ തന്നിട്ട് ഊതി വിടാം ട്ടോ" 

അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ കുസൃതി കണ്ടു പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നനഞ്ഞ മണല്‍ ചവുട്ടി ഞങ്ങള്‍ നടന്നു..

നാല് മഞ്ഞുകാലങ്ങള്‍ക്ക് ഇപ്പുറം ഈ നഗരത്തിലെ നിശയില്‍, ചര്‍ച്ച് സ്ട്രീറ്റിലെ യൂകാലി  മരത്തിന്‍ ചുവട്ടില്‍ ദിശ തെറ്റി വന്നിരികുമ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ കേറ്റിയ മദ്യം പിടിച്ചു കൊണ്ട് പോയി നിന്റെ ആ കൃഷ്ണകാന്തങ്ങളിലേക്ക് ... 

ഈ നഗരത്തിന്റെ വരണ്ട കാറ്റ് വീശാത്ത ഏതോ ഒരു കോണില്‍ നിന്റെ പുഞ്ചിരി തൂകുന്ന ചുണ്ടുകളും നിരന്തരം ചിമ്മുന്ന ഇമകളും  എന്റെ കവിളിനെ തഴുകിയ കയ്യ്കളും എല്ലാം ജീവനറ്റുറങ്ങുന്ന കല്ലറ ഉണ്ടെന്നറിയുംമ്പോഴും ഓര്‍മയില്‍ തങ്ങുന്നതു മഴ തോര്‍ന്ന ആ സന്ധ്യയിലെ നിന്റെ കുണുങ്ങിയ ചിരിയുടെ അനുപല്ലവി 

നിര്‍മമം

ഭ്രാന്തമായ് ജീവിക്കാം ഭ്രാന്തമായ് മരിക്കാം ഞാന്‍, ഭ്രാന്തമാം നിന്‍ ഓര്‍മ പുല്‍കാന്‍ ഭ്രാന്തിന്‍ ലഹരി കുടിച്ചു വറ്റിക്കാം 
ജീവിതക്കാട്ടിലെ പുലയാട്ടു പ്രേതങ്ങള്‍ ചുണ്ണാമ്പ് ചോദിച്ചു പുലഭ്യം പറയുന്നു ,

 ഭ്രാന്തമായി ഓടുകയാണ് ഞാന്‍ ,

 പ്രേമവും കലാപവും ചോര ചിന്തിച്ചു ഉണങ്ങി പിടിച്ച ഈ മണ്‍വഴി  താണ്ടുകയാണ് ഞാന്‍ 

നിന്‍ ദീപ്ത സ്വപ്നം ജ്വലിക്കുന്ന നാളത്തില്‍ ഉരുകാന്‍ വെമ്പുന്ന ശലഭമായി