അവൾ  പിറന്നത്‌ ബന്ധനത്തിൽ ആയിരുന്നു.. അറുത കളഞ്ഞ പൊക്കിൾകൊടിയുടെ സ്ഥാനത് പിടിച്ചു നടത്താൻ കരങ്ങൾ വന്നു.. അവളുടെ  ചിന്തക്ക് വിലക്കായും പ്രവർത്തിക്കു കുറുക്കായും ചെങ്ങലകൾ അവളെ  വരിഞ്ഞു മുറുക്കി...മതം,  കന്യാകത്വം , പ്രണയം, വിപ്ലവം, ഓർമ്മകൾ.. കാലങ്ങൾക്കിടയിലെ ഇടനാഴിയിൽ  കട്ട പിടിച്ചു നില്കുന്ന മിഴിനീർ നിഴലുകൾ പോലെ കണ്ണികൾ കൂടി കൂടി വന്ന ചെങ്ങലകൾ ... അവ വലിഞ്ഞു മുറുകും  തോറും അവളുടെ  സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക് മേൽ  ഇരുൾ  പരന്നു...

 നിശാഗന്ധി മണക്കുന്ന ഭൂമിയെ മഞ്ഞു കെട്ടിപുണർന്ന  ആ രാത്രി മദ്ധ്യത്തിൽ പൊടുന്നനെ  ആ ചെങ്ങല്ലകൾ ഓരോന്നായി അഴിഞ്ഞു വീണു... നീലയും ചുവപ്പും കുറുകി  കിടന്ന ആകാശത്തേക്ക് ഒരു മഞ്ഞു നക്ഷത്രമായി അവൾ ഉദിച്ചുയർന്നു .. ശാന്തത മുറ്റി  നിന്ന ആ മുറിയിൽ  അവളെ സ്വതന്ത്രയാക്കിയ കയറിൻ കഷ്ണം ഒരു വിജയ കൊടി  പോലെ ആടി  നിന്നു

അരുണം

വരികൾക്ക് അർത്ഥമില്ല , നിദ്രയ്ക്ക്  ആഴമില്ല ,

നിശക്ക് യാമങ്ങളില്ല ...

ഗന്ധമില്ലാത്ത പൂവുകളിൽ  ചിറകറ്റ  ശലഭങ്ങൾ..
മഴ ഇറ്റിയ ചില്ലക്ക് ഏകാന്തത മാത്രം  വിടയായ്  നല്കി അവസാനത്തെ ഇലയും നിലാപക്ഷിയും  കൊഴിഞ്ഞു പോയ്‌ ..

ആത്മാവിന്റെ ഋതുക്കളായ വികാരങ്ങൾക്ക്‌ മറവിയിൽ അനശ്വരത .. 

നിശയിലകലെ

ഞാന്‍ മരിച്ചു മണ്ണ് പൂകിയാല്‍  എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ സ്ഥാനത് ഒരു ചെടി കിളിര്‍ക്കും , അതില്‍ ഞാന്‍ പറയാന്‍ ബാകി വെച്ച വാകുകളും തരാന്‍ മറന്ന സ്നേഹവും പൂവിടും. നിനക്ക് ദിനവും ഇറുത്തു  ചൂടാന്‍ എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഗന്ധമുള്ള പൂക്കള്‍...

ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച കയ്യ്കള്‍ വിടുവിച് അവള്‍ കുണുങ്ങി ചിരിച്ചു.. "അയ്യേ പുരുഷന്മാര്‍ ചെടിയും പൂവുമൊന്നും ആവില്ല. നിങ്ങള്‍ കാറ്റത്ത്‌ പാറി നടക്കുന്ന അപുപ്പന്താടികള്‍ ആയി മാറും. നീ പറനെന്റെ കയ്യില്‍ വരുമ്പോ ഞാന്‍ ഒരു ഉമ്മ തന്നിട്ട് ഊതി വിടാം ട്ടോ" 

അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ കുസൃതി കണ്ടു പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നനഞ്ഞ മണല്‍ ചവുട്ടി ഞങ്ങള്‍ നടന്നു..

നാല് മഞ്ഞുകാലങ്ങള്‍ക്ക് ഇപ്പുറം ഈ നഗരത്തിലെ നിശയില്‍, ചര്‍ച്ച് സ്ട്രീറ്റിലെ യൂകാലി  മരത്തിന്‍ ചുവട്ടില്‍ ദിശ തെറ്റി വന്നിരികുമ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ കേറ്റിയ മദ്യം പിടിച്ചു കൊണ്ട് പോയി നിന്റെ ആ കൃഷ്ണകാന്തങ്ങളിലേക്ക് ... 

ഈ നഗരത്തിന്റെ വരണ്ട കാറ്റ് വീശാത്ത ഏതോ ഒരു കോണില്‍ നിന്റെ പുഞ്ചിരി തൂകുന്ന ചുണ്ടുകളും നിരന്തരം ചിമ്മുന്ന ഇമകളും  എന്റെ കവിളിനെ തഴുകിയ കയ്യ്കളും എല്ലാം ജീവനറ്റുറങ്ങുന്ന കല്ലറ ഉണ്ടെന്നറിയുംമ്പോഴും ഓര്‍മയില്‍ തങ്ങുന്നതു മഴ തോര്‍ന്ന ആ സന്ധ്യയിലെ നിന്റെ കുണുങ്ങിയ ചിരിയുടെ അനുപല്ലവി 

നിര്‍മമം

ഭ്രാന്തമായ് ജീവിക്കാം ഭ്രാന്തമായ് മരിക്കാം ഞാന്‍, ഭ്രാന്തമാം നിന്‍ ഓര്‍മ പുല്‍കാന്‍ ഭ്രാന്തിന്‍ ലഹരി കുടിച്ചു വറ്റിക്കാം 
ജീവിതക്കാട്ടിലെ പുലയാട്ടു പ്രേതങ്ങള്‍ ചുണ്ണാമ്പ് ചോദിച്ചു പുലഭ്യം പറയുന്നു ,

 ഭ്രാന്തമായി ഓടുകയാണ് ഞാന്‍ ,

 പ്രേമവും കലാപവും ചോര ചിന്തിച്ചു ഉണങ്ങി പിടിച്ച ഈ മണ്‍വഴി  താണ്ടുകയാണ് ഞാന്‍ 

നിന്‍ ദീപ്ത സ്വപ്നം ജ്വലിക്കുന്ന നാളത്തില്‍ ഉരുകാന്‍ വെമ്പുന്ന ശലഭമായി 

ഖനീശം

നിന്നോട് വല്ലാതെ ഇഷ്ടം തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങള്‍ക്ക് 

എന്റെ മിഴികള്‍ ജലമൌനങ്ങള്‍ കൊണ്ട് രേഖ തീര്‍ക്കും.

 ഒരു തുള്ളിയിലേക്ക് നിറയുന്ന കടലു പോലെ അപ്പോള്‍ ആ പ്രണയം

 ഹൃദയത്തിന്റെ ചുവപ്പു വറ്റിയ ഏതോ കോണില്‍ ഒലിചൊളിക്കും..

നിശബ്ദതയുടെ നെടുവീര്‍പ്പും തൂവാനതിന്റെ തണുപ്പും മാത്രം അതിനു സാക്ഷികള്‍ 

കഞ്ചാവ് ഗാനം (സ്വല്പം ആധു നികം)

ഹാ കഞ്ചാവേ , അധിക തുംഗമാം സ്ലാബിന്‍ മുകളില്‍ എത്ര നാള്‍ ഒളിച്ചിരുന്നു ഒരു രാജാവ്‌ കണക്കയെ നീ,

നിന്നെ ഞാന്‍ ഇന്ന് ഭോഗിച്ചു ഭോഗിച്ചു വെളിവും വെളിച്ചവും നഷ്ടപെടുത്തി

ഞാന്‍ ഭൂവിലസ്ഥിരന്‍ , ഇന്നെന്റെ കിടപ്പ് തോര്‍ത്തില്‍

ലഹരി പടര്‍പ്പിന്റെ സീമന്ത സീമകള്‍, ദിവ്യ വെളിച്ചത്തിന്‍ ഇരുണ്ടറകള്‍

ഹോ നീയെന്നെ വിട്ടകന്നോ അബോധതയുടെ അപാരാതെ

എന്നിലേക്ക്‌ വരൂ എന്നെ കാര്‍ന്നു തിന്നൂ , എന്നിലാളി പടരു

എന്നെ വേറാരോക്കെയോ ആകി മാറ്റ് എന്‍ പ്രിയ ലഹരി തന്‍ വാടി തളര്‍ന്ന ഇലകളെ

ധര്‍മ യുദ്ധത്തിനെ കാഹളം മുഴങ്ങി സുഹൃത്തുകള്‍ എന്നാ ചെറ്റകള്‍ എത്തി

ജലവും പൊറോട്ടയും തീറ്റിചെന്നെ അവര്‍ നിന്നില്‍ നിന്നും ദൂരെ മാറ്റും എന്‍ ആത്മതോഴനാം കഞ്ചാവേ

ഹാ കഞ്ചാവേ , കാഞ്ചനമാം കഞ്ചുകം നീ കാഞ്ചി വലിക്കാത്ത തോക്ക് നീ

കെഞ്ചിയും കൊഞ്ചിയും എന്നില്‍ കളിച്ചു നീ ഇഞ്ച പരുവമാക്കിയില്ലേ

ബോധ മണ്ഡലത്തില്‍ സ്പുലിങ്കങ്ങള്‍ തിളങ്ങി, ഞാന്‍ വെച്ച വാളില്‍ ‍ ഞാന്‍ തന്നെ മയങ്ങി

സ്ത്രീ സമത്വത്തിനായി ഞാന്‍ വാദിച്ചു എന്നും ഗിബ്രന്റെ കവിതകള്‍ കൊള്ളിലെന്നു നടിച്ച ബുദ്ധിജീവിയെ, എന്റെ വീട്ടുടമസ്ഥനെ തല്ലിയെന്നും ബോധം വരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു

ഇനി ഞാന്‍ നിന്നെ പോലെ അനാഥന്‍ പ്രിയ കഞ്ചാവേ
ലോകമേ തറവാട് ചെടികളും പുല്‍കളും പുഴുകളും കൂടി എന്‍ കുടുംബക്കാര്‍

ഒരു തീരത്തെ പറ്റി

തണുത്ത ഒരു കാറ്റ് വീശിയപ്പോള്‍ തോന്നി നിന്‍ മടി പുല്കണമെന്നു

നേര്‍ത്ത മഞ്ഞു മൂടിയപ്പോള്‍ ഓര്ത്തു നിന്റെ സ്പര്‍ശതിന്‍ ലാളിത്യം

വെയില്‍ വീഴ്ത്തിയ തണലുകള്‍ മാറി, ശ്യാമാംബരത്തിന് അരുണിമ ഏറി

നിശയുടെ ശബ്ദമില്ലാത്ത ഗാനങ്ങളില്‍ നിന്റെ നെടുവീര്പുകള്‍ ..

മാനത്തു അലക്ഷ്യമായി ചിതറി കിടന്ന നക്ഷത്രങ്ങള്‍ക്ക് നിന്റെ രൂപം..

ഒര്മകള്‍ക്കപുറം ഞാന്‍ നില്‍ക്കുന്ന ഈ ഇരുളിന്റെ പുല്‍മേട്‌ കൂടി നിന്റെ സ്വന്തമോ നഷ്ടസ്വപ്നമേ?